An early trick for storing data in DNA, skipping the costly partترفندی اولیه برای ذخیره داده در DNA، بدون بخش پرهزینه‌اش
Scientists wrote data into DNA without custom-building any DNA, which is today's big expense. They printed a 136-bit pattern — about 17 letters of text — and read back 90 percent of the bits correctly.دانشمندان بدون ساخت سفارشی هیچ رشته DNA—که امروز بخش پرهزینه این کار است—داده‌ای را درون DNA نوشتند. آن‌ها یک الگوی 136-bit، یعنی حدود 17 حرف متن، را ثبت کردند و 90 percent از بیت‌ها را درست بازخوانی کردند.
ترجمهٔ ماشینی است؛ برای دقت به متن اصلی انگلیسی مراجعه کنید.
Why it matters
The world creates far more data than it can afford to keep forever. Hard drives and tapes wear out in a few decades, while DNA can last thousands of years in a cool, dry place. The problem has been price: writing data into DNA normally means building each DNA strand to order, which costs a lot. A cheaper way to write would matter for archives, libraries and hospitals. But this is one tiny test, one bit in ten was lost, and the promised savings are calculations rather than something already measured.دنیا داده‌ای بسیار بیشتر از آنچه بتواند برای همیشه نگه دارد تولید می‌کند. هارددیسک‌ها و نوارها در عرض چند دهه از کار می‌افتند، در حالی که DNA می‌تواند در جایی خنک و خشک هزاران سال دوام بیاورد. مشکل همیشه قیمت بوده: نوشتن داده در DNA معمولاً یعنی ساخت سفارشی هر رشته DNA، که هزینه زیادی دارد. یک روش ارزان‌تر برای نوشتن می‌تواند برای آرشیوها، کتابخانه‌ها و بیمارستان‌ها اهمیت داشته باشد. اما این فقط یک آزمایش بسیار کوچک است، از هر ده بیت یکی از دست رفته، و صرفه‌جویی وعده‌داده‌شده تا اینجا فقط محاسبه است، نه چیزی که واقعاً اندازه‌گیری شده باشد.
Who's behind it: E. Perry, J. Tiepelt and J. Jacobson, MIT Media Lab.
Summary by the Lemma AI · how we grade